Het begon allemaal heel erg goed ondanks ik super zenuwachtig was. Niet eens zozeer over hoe het zou gaan op school. Maar over hoe ik me tranen moest bedwingen. Goed. Ik was vroeg uit de veren. Daarna een broodje voor Rezon en onder de douche. Nog snel even wat foto's maken. En hup in de auto. Shit het uur blijkt niet goed, in de auto blijkt het ineens al 8:17 te zijn. In huis min 7 minuten! Man man man. Lien op zenuwen. We waren nog op tijd. We stonden even te wachten en toen ging er een ouderwetse bel. Een handbel wel te verstaan! Het klonk wel machtig. Daar gingen de kindertjes. Wij liepen met Rezon mee naar Juf Tatjana. Hij kreeg een sticker met zijn naam. Het is een super toffe hippe juf. Nou Rezon ging samen met mij zijn jas even uitdoen. En toen mocht hij de klas in. Dat begreep hij nog niet zo goed. Hij spreekt immers geen vlaams. Maar hij werd meegenomen. Hij zat keurig op een stoeltje. Mama, papa en Louna zwaaiden nog even en toen resoluut omdraaien en gaan. Jerome roept nog dat hij ook begint te huilen. We moeten doorlopen zeg ik nog als hij zich half omdraait! Om 11:05 sta ik voor de school. Ik zie daar al een stoffer en blik liggen. En een trekker voor de vloer. Mmmm wat is er gebeurt. Blijkt het voor mijn kind geweest te zijn. Hij heeft zo hard gehuild dat hij moest hoesten. En dus ook overgeven. Arme schat!! Natuurlijk was ik van de zenuwen zijn tasje met schone kleren vergeten. Daar maakte ik me al zo druk om. Maar op school hadden ze ook kleren. Hij had het alleen niet nodig omdat hij niet keurig op de wc had gezeten. Zijn reservekledij is inmiddels op school. Hopelijk gaat het morgen beter. Dan moet hij tot 12uur. We wachten het even af.

We zitten in de auto. Ik, mammy, Louna en Rezon. We rijden op de markt van Ellezelles. Waar er een heleboel mensen zich verzameld hebben voor de kerk. Er was namelijk een begrafenis. We kijken allemaal geconcentreerd en nieuwschierig naar de menigte of we iemand herkennen. Ook wij worden snel herkend. Ineens schiet Rezon zo ver hij kan vooruit in zijn stoeltje en roept; " EEN HEKS". Blijkt er een non over straat te lopen! Ik lag helemaal dubbel. Totdat ik me hard besefte dat we door een sombere menigte reden. Met mijn schoonmoeder achter het stuur. Die kent heel Ellezelles en Ellezelles kent haar! Ugguhm, even normaal doen Jelina.

Rezon gaat woensdag naar school. Op 1 september in het jaar 2010 wordt mijn mannetje officieel lid van de IK-MOET-PRESTEREN-EN LEREN gemeenschap. Klinkt drastisch, dat is het voor HEM natuurlijk niet. Moeders moet nog even wennen dat ik hem niet meer kan observeren als hij buiten op een klimrek wil klauteren. Niet meer zijn billen goed schoonvegen. Geen kusjes als hij valt. Dus ik heb meer kriebels dan Rezon. Hij begrijpt het misschien nog niet heel erg goed. Ben zó benieuwd hoe hij het doet en hoe hij er zich bij voelt. Ik weet totaal niet hoe ik mijn tranen moet gaan bedwingen. Ik moet misschien vast zakdoekken in mijn jaszak steken.

Vanmiddag zijn we even boven de kleren gaan passen. Ik had wat nieuwe dingetjes en wist nog steeds niet wat ik hem aan wou doen. Het hangt nu klaar in de woonkamer. Natuurlijk zitten er super Hollandse spullen tussen. Namelijk ondergoed van "Koekiemonster". En broodtrommeltjes met een koe van het nijntje gamma. Meneer heeft een krokodillentas gekozen en ik heb nog een zak met vervangkleren. Natuurlijk heb ik alle kleren voorzien van naamlabels! Nu moet ik alleen nog even zijn lusje van zijn jas vergroten en hem nog even uitwassen! Het komt heus wel goed. We hebben Piet Piraat koekjes, Chocomelk en bananen in huis. Woensdag is het ook al gelijk "Fruitdag". Mijn zus had natuurlijk weer super tips met haar schoolgaande kids. Dus die benutten we zeker! Nou, ik heb nog wat rusteloze nachten voor de boeg. Het mocht van mij morgen al woensdag zijn. Dan was ik er vast vanaf! Toch was mijn schooltijd een prachtige periode waarin je vrienden maakt en veel lol beleeft. Ik gun hem ook een mooie en vooral een fijne schooltijd toe waarin ik hoop dat hij zichzelf kan en mag zijn!


PS: Louna probeert zich om te draaien in de box. En ze heeft zojuist haar poppetje weten te pakken! Die kleine meid wordt ook al groot! Héérlijk om kinderen te hebben, ik geniet elke dag van ze en ben super trots op ze....ohh onvoorwaardelijke liefde voor altijd.

Vandaag heb ik één van onze café stoelen geschuurd en in de verf gezet. Ik zou dat gewoon hebben gedaan met een kwast, maar manlief vond het een super plan om ze te spuiten. Pfff...had mij gewoon een kwast gegeven joh! Meneer installeert alles voor mij. Inclusief een tentje van plastic. Maar blijkt dat hij zelf nog even weg moest. Ik heb nog nooit iets gespoten. Dus gewoon maar beginnen, zie ik vanzelf waar ik eindig. Nou het stoeltje is wit. Lien ook! En toen begon het te regenen!!! Jemig. Ik moest dus al vrouw zijnde, de compressor en het spuitapparaat reinigen en opruimen. Geweldig. Als ik het nou met een kwast deed. Was er A meer verf over, B kon ik nu nog doorgaan want het regent inmiddels niet meer. En C had ik er niet gelijk de pest in gehad. De volgende 5 stoelen zal ik met de kwast doen! Of meneer gaat ze zelf maar spuiten. Dan heb ik ook nog van die geweldige druipers erin zitten. Ik kan mijn lol weer op vandaag!

Het wordt tijd dat ik mijn blog weer ga bijhouden. Er staan weer allemaal spannende dingen te gebeuren. Louna doet het goed en Rezon gaat straks naar school. Reden genoeg om jullie op de hoogte te houden! Dus een nieuwe start!!! Here we go!!


Hollandse glorie....
Ik wil al héél lang een bepaald speeltapijt voor baby's. Die wou ik al voor Rezon. Maar ik vond hem gewoon té duur. Dus nooit gekocht. Nu Louna klein is wou ik hem weer. Elke keer loop ik er voorbij en besef ik steeds weer dat ik hem te duur vind. Dus koop ik hem niet. Nu liepen we op een rommelmarkt en ik zie direct dat speeltapijt staan. 15 euro las ik zelfs van afstand. Hmm.. hardop zeg ik tegen Jerome dat ik hem wil voor 10 euro. Blijkt het mijn oude collega te zijn die dat ding verkoopt. Voor 10 euro mag ik hem hebben! YES YES YES. Nou moeders is ziels gelukkig, dat ik DAT speeltapijt voor MAAR 10 euro ipv 50 euro heb weten te scoren! Geweldig. Thuis heb ik alles direct in de wasmachine gegooid en er heerlijke wasverzachter bij gedaan. Hij is super schoon en ruikt dus heerlijk. Nog beter dan nieuw! Man wat ben ik gelukkig. Daarnaast heb ik ook voor 10 euro een grote groene kikker voor in de badkamer bij haar gekocht. Zo één waarvan je de speeltjes mee opschept. Leuk hoor! En dat nu voor erg weinig geld. Joepie yéé! Als ras Hollandse geniet ik van mega-goedkope-wou-ik-altijd-al-hebben dingen!

Daarnaast is hier in huize Foucart de barbapappa rage. Heb ik het nog niet gehad over de gogo's. Pfff. Als ouder raak je er nog verslaafder aan. Verschrikkelijk. Zo heeft moeders op een regenachtige avond, voor zoon lief, een barbapapa plaatje gestikt met naald en draad op zijn autostoeltje. Ik had er een zere vingertop van. Heeft meneertje een leuke trui met één van die poppetjes erop. Staat wel héél leuk trouwens. Zingen we hele dagen het liedje. En heeft hij ook al een leuk barbapappa tasje. Tegenwoordig bestaat er weer van ALLES met barbpappa's erop! Maar het meeste is toch voor de meisjes. Dan stap ik hier regelmatig op zo'n vervelende gogo, die uit het koffertje is gerold. Als je zo'n ding dan oppakt en naar het gezicht kijkt raak je meestal nog geirriteerder. Ach hoe groter hij wordt, hoe kleiner wij als ouder worden. Lang leve de kinderen. Speelgoed is gewoon errugg leuk voor uhhh de kinderen EN hun ouders! Let's play....

Het is haar gelukt! Louna heeft nu 3 dagen zonder extra zuurstof gedaan. Ze drinkt goed van haar flesjes en mag af en toe best nog wat laten staan. Maar ze doet het! Ze heeft het geflikt. Ze ademt zelfstandig en houdt zichzelf in leven. Wat een eer. Wat een geweldig cadeau na deze maanden. Ik stond vanmiddag dan ook een aantal tranen weg te pinken. Zo trots dat ik ben. Misschien nog 3 weken en dan kan ze thuis komen. Wat heerlijk, wat fijn.

Rezon wil graag ook weer even bij Louna kijken. Hij zegt dat met weinig woorden, maar ik begreep hem direct. Vandaag ga ik met de Meter van Louna naar het ziekenhuis. En zo heb ik besloten dat we Rezon meenemen. We blijven dan niet lang en dat is precies mooi voor Rezon. Heeft hij zijn kleine zusje weer even gezien, die het wonderlijk goed doet. Ze is 2kg en begint al langzaam haar flesjes te drinken. Dapper. Ze heeft nog steeds wel wat zuurstof nodig. Maar ze mag best nog even op adem komen hoor. Normaal gesproken zou ik eind deze maand bevallen zijn van haar. Nu hebben we haar totale verandering mee kunnen maken. Gelukkig heeft deze zware gebeurtenis een goed eind. We genieten van haar. Ze is werkelijk prachtig. Nou Rezon bereidt zich voor. De koe, de geit en het varken moeten ook mee. En als het kan de trekker ook. Hij heeft er rode wangen van. Zo duidelijk dat hij er vol van is. Wat zullen we genieten.

Kinderen zijn geweldig....dit is weer zo'n mooi voorbeeld! Ik sta druk te verven in de kinderkamer en Rezon bengelt boven van onze slaapkamer naar hun kamertje. Plots hoor ik hem niet meer, maar net even iets té lang. Dan komt hij het hoekje om; " Kijk mama". SHIT. Staat hij daar met een dikke markerstift met zijn handen zwart! Ik sprint naar onze slaapkamer, gelukkig niets op de muren. Wel op ons dekbedovertrek. Verdorie. Maar daar kan ik nog net verdragen. Die muren zou je moeten oververven. Tuurlijk krijgt hij een zetje. Kunstenaar! Eenmaal aan tafel vraagt papa of hij nog iets stouts heeft gedaan?! Nee, ik ben niet stout geweest, papa is stout geweest. Zo mooi zegt hij dat. En dan wijzen wij hem even op zijn handje met dikke zwarte strepen. Ohh ja. Snel laat hij die hand onder de tafel glijden en zegt heel wijs. Nee hoor papa ik ben niet stout geweest. Je ziet toch niets?! Mag ik van tafel alsjeblieft???? We lagen in een deuk. Hij wist al zo snel die hand te verstoppen en net te doen alsof hij niets gedaan had en er dus ook niets te zien viel. En dan die grijns en die oogjes. Lekker ventje. Hij drinkt nog niet erg lang uit zijn beker, en zo lag er vanmiddag een plas met van dat plak drinken over de vloer tot in de keuken. Jammer dan, snel over zitten wrijven met een billendoekje. Maar overal plakt het nu. Met het klussen kun je soms niet alles tegelijk doen. En ik moest echt even iets strijken. Dus het plakt bij ons. Vervolgens verzamelt meneer tegenwoordig lege slakkenhuisjes. Je vindt ze bij ons overal!! Vandaag had hij er twee plat gelopen en heel mijn vloer lag onder de schelpen. Mmm...toch maar even snel stofzuigen dan. Van al die streken was hij bekaf. Meneer ligt heerlijk te snurken met zijn konijn en leeuw. Wat een genot!

Vandaag heb ik de zoveelste discussie over de gelige plastic korst van de kaas. De echte Gouda kaas. Op zijn frans spreken ze het als volgt uit. KOEDA. Ik probeer ze telkens te verbeteren maar ze zijn zo stug. En ergens hebben ze een beetje gelijk natuurlijk. De koe heeft er wel wat mee te maken. Vandaag heb ik mezelf weer even getrakteerd op een glaasje witte wijn. Er is er één die ik heel lekker vind. Dus dan zo eens een glaasje op een zaterdagavond, vind ik heerlijk. Dan hadden we net lekker kaas gekocht en dus heb ik blokjes voor mezelf gemaakt. Héérlijk. De honden krijgen de restjes van de kaas met het plastic. Ik zeg dus voor de zoveelste keer dat die korsten niet gegeten moeten worden. Jerome zegt voor de zoveelste keer dat het niet uitmaakt. Google biedt de oplossing. De korsten van zachte kazen kun je eten. Denk aan brie. Maar de korsten van de meeste Gouda en Edammer kazen beter van niet. Er zit niet alleen veel vet in, het is ook bewerkt met een goedje dat schimmels tegen houdt. Dus niet verstandig om het te eten. Anderzijds zit ik me net te bedenken dat het geen kwaad moet kunnen, anders zouden ze net als op de pakjes sigaretten er wel teksten op zetten zoals; Kaaskorsten zijn dodelijk voor je gezondheid.

Joepie! Rezon ging met ons (mij en zijn mammy)naar het circus. Het kind werd er 48 uur van te voren, door iedereen op voorbereid. De hele familie had het erover en hij snapte er nog geen bal van. Ik vond het leuk om weer eens naar het circus te gaan. Dat doe je alleen als je kind bent en later als je moeder bent. Maar ik herinner me ook vaag dat het in die tenten altijd zo koud is!! Dat ik er altijd uit kwam met ijs tenen. Toen hoorde ik dat het wel 1,5 uur duurde. Leuk maar Rezon blijft nog niet 1 minuut op dezelfde plaats zitten. En zo was het ook! Ik had koude tenen, Rezon liep wat rond voor ons. En hing eens over het bankje heen. Hij heeft even aandacht gehad voor de clown. Die was ook wel heel erg grappig! Het was een klein dorps circus maar ze hadden echt leuke acts! En voor alle leeftijden. De kinderen hebben zich allemaal vermaakt. Toch vraag ik me af hoe dit allemaal uit kan.....ze moeten de beesten voeren, de familie onderhouden en altijd maar reizen. Ze zetten zo'n mega tent op voor slechts 2 shows!! Je moet het echt wel héél graag willen hoor, bij een circus horen. En ook niet bang zijn! Blekkk dikke slangen en werken in de hoogte! Mij niet gezien. Ik heb er van genoten, Rezon vast ook. Het was weer een ervaring.

A tout a FLEUR ;)

Jerôme belt mij rond 12uur en vraagt hoe het hier gaat. Prima! Vervolgens hoor ik van hem dat hij een gat in zijn hand heeft. "WAT"...zeg ik nog. Maar het valt wel mee hoor schat. Ohh je bedoelt dus wat vel van je hand af. Mannen zijn immers ligt gevoelig. Maar om half 4 kwam Jérôme binnen gelopen. Zijn hand zat in een keurig verbandje. Blijkt dat meneer in het ziekenhuis is geweest en daar zijn hand heeft laten des-infecteren. Hij heeft verschrikkelijke pijn gehad. Hij rilt nog van de gedachten. Er zijn foto's gemaakt om te kijken of hij niets had geraakt en om te zien of er geen metaal in achter is gebleven. Er zit een gat van bijna 1 cm in zijn hand, dus net niet door de hand heen. Meer details bespaar ik jullie, heb er namelijk zelf een volle buik van.

Zo is het echt! Want onze kleine meid is zo dapper in haar strijd buiten mijn buik dat het bijna eng is. De infectie heeft ze gelukkig goed doorstaan. Al was het een vervelende periode van veel bloedafnames en controles. Ook werd de borstvoeding weer even stil gelegd. Want het was allemaal even té veel. Maar inmiddels is ze de 1 kg voorbij. Een mijlpaal! Ze weegt vandaag 1186 gram. En krijgt inmiddels 15ml melk. Fijn. Nu hopen dat ze het blijft verdragen. Het is blijft elke dag reuze spannend.

Vandaag heb ik haar weer even mogen vasthouden....zalig. Echt zalig. Hoe raar het voor jullie ook moet klinken het voelt dan heel even of ze weer terug zit in mijn buik. Bij mij. Bij mama. Moeder en dochter. Het is eigenlijk nog zo onwezenlijk allemaal. Maar stilletjes aan wennen we er ook aan. En is elke keer als we bij haar zijn ontzettend bijzonder. Onze liefde voor haar is zo groot. We kunnen ook niet wachten om haar aan haar grote broer voor te stellen. Al is het voor Rezon nog niet te bevatten. Maar ik had zo graag een foto van hun samen willen hebben. Broer en zus. Onze zoon en onze dochter. Het koningspaar. Onze kinderen. Nu moeten we het ouderschap nog even delen met de vele lieve verpleegsters. Want zij doen hun werk perfect. En geven onze kleine ook heel veel liefde. Dat geeft een goed gevoel.

Afgelopen week hebben we, hopelijk voor de laatste keer, van de sneeuw genoten. Mammy heeft de laarsjes van Rezon meegenomen en vroeg ik zin had om een stukje te wandelen over de ouder spoorlijn van Ellezelles. Heel graag! En wat was het heerlijk. Hij vind het prachtig om te wandelen en mammy zoekt dan altijd even een stokje waar hij mee lopen kan. Regelmatig moeten we dan even stoppen omdat meneer druk iets aan het "tekenen" is in de sneeuw. Alle ijs-plassen worden even getest en dan banjert meneer er rustig overheen. Hij loopt altijd voor ons en we horen hem van alles brabbelen op zijn ondekkingstocht. De zon scheen ook en we waren helemaal voldaan van de wandeling. Thuis lekker een warme choco en toen viel hij in een diepe slaap. Veel té vroeg natuurlijk!! Maar hij trok het niet meer.

Hier nog wat leuke foto's van onze kids!

Rezon geniet van zijn frikandel. Jammie!


Eventjes zonder de toeters en bellen! Zo kunnen wij je goed zien.

Nou het gaat goed! Louna doet het prima zelfs. Ze mag steeds vaker onder een klokje slapen. Een glazen bolletje over haar heen waar verse en frisse lucht in wordt geblazen. Zodat ze zeker genoeg zuurstof heeft om van te ademen. Maar ze doet het dus echt helemaal zelf dan. Natuurlijk is dit voor enkele uren. Daarna gaat ze ook gewoon weer aan de CPAP. Dat vind ze helemaal niet leuk. Ze draait dan met haar koppie naar alle kanten om hem eruit te wringen. Helaas, ze moet wel. Wij hopen voor haar dat ze snel sterk genoeg is om zelf te ademen. Ze groeit niet echt heel veel in grammen. Maar dat komt omdat ze nog niet volledig alleen mijn borstvoeding krijgt. Toch verliest ze ook geen grammen. Ze zit inmiddels op 932 gr. Dat verandert per dag natuurlijk. Zij doet het dus echt wel goed. Het is echt spannend per dag hoe het met haar gaat. Ze krijgt al één week geen antibiotica meer en tot nu toe gaat dat ook goed. We zijn bang dat ze een infectie zal oplopen. Dat zou ik echt erg vinden.
Ze moet al zo knokken elke dag.

Maar ze is een flinke meid. Ze zal later als kind ook erg pittig worden. Van alle verhalen die we horen of lezen verteld iedereen ons dat kindjes die moesten vechten om in leven te blijven, later ook vechters zijn. Dus kindjes met een erg heftig karakter. Ze weten wat ze willen. We wachten dat allemaal gewoon af. Eerst maar eens een grote meid worden. Verder is haar gezicht nu erg veranderd. Ze wordt steeds meer een mensje. Dat was ze natuurlijk al wel. Maar de vormen gaan steeds meer lijken op een volgroeid babytje. Gisteren zagen we een groot verschil! Mooi is dat! Ik kan echt niet wachten tot het moment ik haar alle dagen kan vasthouden en in haar oortjes kan fluisteren hoe lief en mooi ik haar vind. Ze hoort er helemaal bij, maar is nog zo ver van ons vandaan. Laten we hopen dat alles goed mag blijven gaan.

Rezon zijn zusje en onze prachtige dochter;

Louna Henke Virginie Foucart is geboren op donderdag 21 januari 2010 om 10:56.
Op één dag na is ze ter wereld gekomen, via een keizersnede met 27 weken. Een prematuurtje van 6 maanden. Onze kleine meid woog bij de geboorte 840gr en was zo'n 34 cm. Ze verblijft nu minimaal 3 maanden op de afdeling Neonatalogie van het UZ Brussel.

Papa en mama zullen nu heel veel heen en weer moeten reizen om slechts een klein aantal minuutjes bij haar te kunnen zijn.


Ik heb vanaf zondagmiddag/avond de weeën opgevangen en ze proberen uit te stellen. Dat is aardig gelukt al was ik het echt beu. Medicijnen hielpen om het uit te stellen. Maar door die medicijnen heen voelde ik heus wel mijn buik steeds opzetten. Donderdag ochtend bij het wakker worden verloor ik het laatste vruchtwater. Toen werd ik al naar het verloskwartier gereden. Ondertussen belde ik Jerome. Die die dag begon met werken. Ik heb het meer dan één uur uitgehouden met puffen, ik had in die tijd 3 cm ontsluiting en de kleine had gepoept in het vruchtwater. Keizersnede. Direct. Alles ging als een waas aan mij voorbij en tegelijkertijd weet ik precies wat er allemaal is gebeurd. Ik ben slechts plaatselijk verdooft geweest. Daarna moest ik nog 2 uur op de uitslaapkamer liggen. De kleine hadden we niet gezien. Die werd direct opgevangen door een heel team van doktoren!! Wel hebben we haar heel even horen huilen. Jerome mocht eerst alleen bij Louna na enkele uren werd ik met mijn bed naar haar toe gereden. Raar. Er gaat natuurlijk van alles door je heen maar zoiets kun je niet verwoorden.

Ze heeft dus een goede start gemaakt en mocht na 1 dag al een beetje zelfstandig ademen. Ze wordt daarbij nog altijd ondersteund! Overal hangen draadjes en krijgt ze antibiotica. Tot vandaag heeft ze het goed volgehouden. Ze krijgt zelfs al een beetje borstvoeding. Ze is inmiddels 28 weken. Vandaag is de antibiotica stop gezet. En nu vind ik het pas spannend. Het is hopen dat ze geen infectie op loopt nu!

Omdat Louna nu niet bij ons is zullen we haar geboorte pas enkele weken nadat ze thuis mag slapen gaan vieren. Verder kun je altijd vragen hoe het gaat maar eigenlijk weten ook wij dat niet. Het gaat goed naar omstandigheden. Maar er zijn ook complicaties die altijd daarna kunnen optreden. Tuurlijk kunnen we per dag kijken en al zeggen dat ze veel, maar héél veel al overwonnen heeft. Ze is een sterke meid. En slaat zich echt dapper door deze periode. Zo klein maar zoveel levenslust. Dat is geweldig om te mogen zien.

Daarnaast wil ik voor diegene die dit lezen gewoon eens zeggen dat ik niet altijd zin heb om te reageren op erg lieve en attente berichtjes. Soms heb ik gewoon geen puf meer om nogmaals uit te moeten leggen hoe het nu gaat. Je doet je verhaal ook vaak aan veel mensen vertellen. Ik wil jullie laten weten dat ik alle attenties en berichtjes héél héél erg waardeer! En ze ook graag ontvang, lezen doe ik ze altijd. Maar vergeef het mij als ik niet terug reageer. Vooral nu alles nog even onderste boven staat zijn we zelf opzoek naar een beetje stabiliteit in het gezin. Tuurlijk probeer ik via het blog jullie een beetje op de hoogte te houden. Althans ik ga mijn best doen!

Na precies 4 weken heb ik voor het eerst weer eens een klein stukje gelopen. Wat een rare ervaring. De gyneacologen willen weten en zien of dat ergens invloed op heeft. Zo heeft mijn toffe verpleegster mij even de thee ruimte laten zien. Daar mag ik nu zelf elk moment van de dag mijn theetje halen. Cool hé! Dan praat ik dus over een klein stukje lopen voor jullie. Maar voor mij was het een marathon. Alles was wazig voor de ogen. Alhoewel ik niet draaierig was. Op de terug weg zag ik iets helderder. Maar ik heb dus 4 weken lang enkel ziekenhuiskamers gezien en ben ik altijd nog vervoerd met mijn bed. Ik mocht alleen naar het toilet en even zittend een douche nemen. We zullen zien voor hoelang deze pret duurt. Voor mij is het alleen maar hopen dat het geen bloedingen of weeën opwekt.

Het is weer even hectisch geweest en ik heb dan ook genoeg te vertellen natuurlijk. Afgelopen vrijdag had ik weer heftige weeën. Zo heftig zelfs dat de dokter van de slaapmiddelen tijdens operaties even haar lijstje kwam opmaken. Ik was in shock. Ik wil daar eigenlijk zo weinig over weten, want ik gruwel van operaties. Gruwel van dat rare groene kleurtje en die grote koplampen. Vergeet vooral die geur niet. Bah bah en bah. Dat lijstje is ook ingevuld en ik ben al weer een stapje vooruit in de voorbereiding naar de bevalling. Onze lieve meid ligt nog steeds in stuit dus voorlopig geen natuurlijke bevalling. Maar zover is het natuurlijk nog niet (big smile).

Zaterdag kreeg ik gezellige visite uit Holland. Mijn zussen en moeder met JP, haha. Marieke zou ook komen, maar ik had gevraagd of ze misschien het volgende weekend komen wou. Ik zag het even niet zitten, vooral niet na zo'n dag met van die heftige weeën. Het zou dan té veel kunnen zijn. En nu moet ik toch echt aan onze kleine meid denken en een natuurlijk ook aan mezelf. Het was zaterdag super gezellig. Ik heb ze heerlijk kunnen knuffelen en alleen het horen van hun stem is geweldig. We hebben ook verschrikkelijk gelachen, heerlijk. Dan schudt je buik nog eens voor andere dingen. Natuurlijk heb ik ook weer heel veel lieve cadeaus gekregen. Ik heb zwangerschaps shirtjes en kleding gekregen en daar ben ik hun heel erg dankbaar voor. Dat fleurt een mens weer op. Dan kreeg ik van mijn kleine zusje iets heel speciaals. Ze heeft voor de kleine een kleed gehaakt, in de mooiste kleuren roze. Elk vakje heeft een roosje en het is ZOO mooi. Heel trots laat ik dat aan alle verpleegsters hier zien. Elk vakje koste haar 20 minuten werk! Er er zijn er heel wat! Dus chapeau. Wat zal dat mooi staan straks. Ook kreeg ik een geweldig shirtje van roze en een knuffel olifant. Mijn kamer heeft inmiddels sfeer. Heerlijk. Gelukkig was er dan ook nog nibbit chips voor Rezon. Uhm voor mama. En taxi drinken en een fles sisi. En een zak hollandse snoep. Joepie. Maar al dat lekkers en moois kon niet op tegen een middagje heerlijk gezeldschap. Het was volop genieten. En we hebben dan ook leuke foto's gemaakt. En echt veel gelachen. Ik ben blij dat ze een indruk hebben van waar ik lig. Dat is fijn.

Helaas die avond begonnen toch weer de weeën. Ik kreeg medicijnen. Die zondag ging het redelijk. Maar die nacht was ben ik wezen spoken. Het hield nooit meer op. En de oefenweeën (die worden alleen maar zo genoemd omdat ze gelukkig geen opening veroorzaken) waren heftig. Die nacht heb ik niet geslapen. Om 10uur heb ik dan overal de stekkers uitgetrokken en ben ik overdag gaan slapen. Gelukkig. Want vanaf 15uu begon het weer allemaal opnieuw. Mijn buik deed zo'n pijn. Alsof het blauw was, alsof er mensen voordurend in mijn buik stompten. Die maandagmiddag en nacht ging ik weer aan de medicijnen en lag ik weer uren aan de monitor. Pff het was erg zwaar. Die medicijnen hielpen slechts een beetje. Helaas.

Rond 02uur die nacht hoorde ik nog iemand heel hard schreeuwen, hartverscheurend en het hield nooit meer op. Het was een man. Maar hartverscheurend gewoon!! Achteraf blijkt dat mijn kamer boven de zogenaamde "blauwe kamer" zit. Onder mij zit de afdeling spoed. De blauwe kamer is een isoleerkamer. Er zal vast een onhandelbare patiënt geweest zijn die nacht. Verschrikkelijk. Ik was toch echt even bang. Als je zulke dingen niet weet! Ik lig hier nog wel even dus ben ik daar nu ook weer op voorbereid. Ik beleef hier nog eens wat. Laatst stond er een midden in de nacht een hele oude vrouw voor mijn deur te schreeuwen tegen haar ook al dove echtgenoot. Ze openden mijn deur. Ik schrok me rot maar er stond direct een verpleegster. Sorry mevrouw. Deze oude mensen zijn de weg kwijt. Mmm fijn. Wees niet bang, ik ben gewapend, ooit al eens een pot choco pasta van 1 kg naar je kop geslingerd gekregen??

Yes. Het is feest. Er is geen gebak gebracht en er hangen geen slingers maar binnen in mij is het feest. Alleen begint deze dag niet zo goed voor mij. Deze nacht heb ik gelukkig fatsoenlijk geslapen. Na 7uur werd ik wakker en toen begonnen de harde buiken zo zachtjes aan op te komen. Toen verloor ik ook weer aardig wat bloed. Balen. Dus voorbereid op het geen dat ging komen sprinte ik snel onder een warme douche en heb ik me aangekleed. Later bleek dus dat ik weer aan het infuus moet. Ik haat het om te worden geprikt. Er werd weer een extra bloedafname gedaan en ondertussen zit ik al weer 4 uurtjes in de weeën. Ik kreeg een zetpil en ook deze werkt nog niet ontspannend. Pech, dikke pech. En vooral nu zijn de weeën zo heftig en volgen ze elkaar snel op. Ik wacht even op de gynaecologen, ze zullen er ook niet meer over kunnen zeggen. Ik zit in ieder geval op 26 weken, dus 6 maanden en nog 100 dagen! Het zijn mooie ronde getallen. Dit geeft al een heleboel rust en meer zekerheid. Want volhouden zullen we!!

Voor de mensen die hier even niets van begrijpen. Ik lig inmiddels bijna 4 weken in een ziekenhuis omdat de zwangerschap niet zo lekker verloopt. Wat het precies is weten ook de beste artsen in het UZ niet. Maar ik heb last van weeën en verlies bloed. Dat komt een loslatende placenta. Slechts een klein stukje maar toch. Verder draag ik een onbekend virus met mij mee. Dat is vooral nu schadelijk voor mij. Elke dag verloopt anders en elke dag dat we de kleine in de buik kunnen houden is winst. Onze winst is inmiddels 4 weken en daar zijn we erg gelukkig mee. Toch lig ik in het UZ Brussel waar alle apparatuur aanwezig is voor een baby die te vroeg geboren wordt. Voorlopig mag ik alleen naar het toilet en even douchen. Anders lig ik plat. Dit is een korte versie van het hele gebeuren. Maar vanaf nu probeer ik mijn blog weer bij te houden.

Zo hadden we vanmiddag een verrassing. Mijn oude gynaecoloog van Ronse kwam mijn kamer binnen. Uhh wow! Hij kwam mij even moed inspreken. Hij had hier dan een vergadering. Hij zei mij dat hij vaker had gebeld en dat de artsen niets loslieten. Hij wou zelf zien of het goed ging met mij. Nou dat is nou nog eens menselijk. Dat deed ons echt super goed! Ik weet ook dat hij gebeld heeft, dat hebben ze weleens gezegd. Gelukkig is deze wereld niet helemaal verrot. Later ga ik nog eens pronken met de kleine in Ronse. Daar kan ik al naar uit zien. Het is een mooi team.

Verder gaat alles goed vandaag en hoop ik dat het rustig blijft. Jerome was er lekker en we hebben geknuffeld en over Rezon gepraat. Want die gaat naar de grote vakantie naar school. Hij zou al met pasen mogen. Maar omdat we met deze ingewikkelde zwangerschap zitten. En de komst van een zusje is het voor hem ook een moeilijke periode. Als hij dan ook nog eens naar school moet dan kan hij weleens afkeer krijgen van zijn zusje of van de school. Toch moet hij voor de vakantie eens op een school gekeken hebben en moeten we een beslissing nemen. Ik denk dat we het al weten. Eerst toch eens kijken. Het duurt nog even. Alhoewel soms vliegt de tijd voorbij.

Cool hé! Ik heb zooo blij, zo mega blij dat ik internet heb. En nog gratis ook! Het is een fluitje van een cent om in te loggen en ik kan me nu gewoon de hele dag suf surfen. Ik kan contact onderhouden met iedereen en zelfs online shoppen. Je kan een mens niet gelukkiger maken. Voel me weer verbonden met de buiten wereld! Zeg, jullie horen nog van mij! Toedeledokio