Rezon zijn zusje en onze prachtige dochter;

Louna Henke Virginie Foucart is geboren op donderdag 21 januari 2010 om 10:56.
Op één dag na is ze ter wereld gekomen, via een keizersnede met 27 weken. Een prematuurtje van 6 maanden. Onze kleine meid woog bij de geboorte 840gr en was zo'n 34 cm. Ze verblijft nu minimaal 3 maanden op de afdeling Neonatalogie van het UZ Brussel.

Papa en mama zullen nu heel veel heen en weer moeten reizen om slechts een klein aantal minuutjes bij haar te kunnen zijn.


Ik heb vanaf zondagmiddag/avond de weeën opgevangen en ze proberen uit te stellen. Dat is aardig gelukt al was ik het echt beu. Medicijnen hielpen om het uit te stellen. Maar door die medicijnen heen voelde ik heus wel mijn buik steeds opzetten. Donderdag ochtend bij het wakker worden verloor ik het laatste vruchtwater. Toen werd ik al naar het verloskwartier gereden. Ondertussen belde ik Jerome. Die die dag begon met werken. Ik heb het meer dan één uur uitgehouden met puffen, ik had in die tijd 3 cm ontsluiting en de kleine had gepoept in het vruchtwater. Keizersnede. Direct. Alles ging als een waas aan mij voorbij en tegelijkertijd weet ik precies wat er allemaal is gebeurd. Ik ben slechts plaatselijk verdooft geweest. Daarna moest ik nog 2 uur op de uitslaapkamer liggen. De kleine hadden we niet gezien. Die werd direct opgevangen door een heel team van doktoren!! Wel hebben we haar heel even horen huilen. Jerome mocht eerst alleen bij Louna na enkele uren werd ik met mijn bed naar haar toe gereden. Raar. Er gaat natuurlijk van alles door je heen maar zoiets kun je niet verwoorden.

Ze heeft dus een goede start gemaakt en mocht na 1 dag al een beetje zelfstandig ademen. Ze wordt daarbij nog altijd ondersteund! Overal hangen draadjes en krijgt ze antibiotica. Tot vandaag heeft ze het goed volgehouden. Ze krijgt zelfs al een beetje borstvoeding. Ze is inmiddels 28 weken. Vandaag is de antibiotica stop gezet. En nu vind ik het pas spannend. Het is hopen dat ze geen infectie op loopt nu!

Omdat Louna nu niet bij ons is zullen we haar geboorte pas enkele weken nadat ze thuis mag slapen gaan vieren. Verder kun je altijd vragen hoe het gaat maar eigenlijk weten ook wij dat niet. Het gaat goed naar omstandigheden. Maar er zijn ook complicaties die altijd daarna kunnen optreden. Tuurlijk kunnen we per dag kijken en al zeggen dat ze veel, maar héél veel al overwonnen heeft. Ze is een sterke meid. En slaat zich echt dapper door deze periode. Zo klein maar zoveel levenslust. Dat is geweldig om te mogen zien.

Daarnaast wil ik voor diegene die dit lezen gewoon eens zeggen dat ik niet altijd zin heb om te reageren op erg lieve en attente berichtjes. Soms heb ik gewoon geen puf meer om nogmaals uit te moeten leggen hoe het nu gaat. Je doet je verhaal ook vaak aan veel mensen vertellen. Ik wil jullie laten weten dat ik alle attenties en berichtjes héél héél erg waardeer! En ze ook graag ontvang, lezen doe ik ze altijd. Maar vergeef het mij als ik niet terug reageer. Vooral nu alles nog even onderste boven staat zijn we zelf opzoek naar een beetje stabiliteit in het gezin. Tuurlijk probeer ik via het blog jullie een beetje op de hoogte te houden. Althans ik ga mijn best doen!