Yes, yes yes! Deze dag was geweldig. Ik had alle energie en ben als een idioot bezig geweest in huis. En dan vooral in onze slaapkamer! Daar stonden allerlei prullen opgestapeld. Oorlogskisten van Jerome. Een verzameling oorlogsboeken van Jerome. Kleren die ik ooit heb gekregen of geselecteerd heb om echt weg te gooien. Een stereo die het niet meer doet. Een televisie kast waarvan de tv zelf mist. Ik heb alles naar de zolder verhuist! Ik heb het al weken aangekondigd en vandaag was de dag. De mannen waren het huis uit en dat maakt het voor mij makkelijker. Alles lekker gezogen ook onder het bed. En daarna met de dweil er door. Nieuw beddengoed. En de wind laten waaien. Perfect!! Wat zal ik vanavond lekker slapen. Na zo'n dag heb ik een douche genomen en heb me een sappige biefstuk laten serveren door meneer Foucart. Geweldig. Het enige nadeel is dat ik nu van boven tot onder vast zit. Oma kan niet meer van de bank komen. Ach dat is morgen ook weer over. Nu moet ik alle was wassen. En dan alles gestreken hebben en dan ga ik verven in onze kamer. We komen er wel.

Vanaf woensdag tot vandaag (vrijdag) was er in Ronse een bedrijfshal ingericht met kleren voor kids. Woensdag gewone prijs. Donderdag min 25 procent en vrijdag 50 procent korting. We zijn vandaag even heen geweest. Maar pas na 12uur. Ik wist niet waar ik beginnen moest. Overal Marokkaanse vrouwen met super mega dozen voor hun voeten in elke rij. Hun kinderen die de aap uit hangen of een kinderwagen voort duwen. Dan de belgische vrouw, waar man lief elke rij braaf achter aan loopt met als functie kapstok. Overladen en pis chagerijnig. Ik ben in de eerste rij begonnen en ben er maar een beetje rap aan voorbij gelopen. Wat me interressant, leuk leek raakte ik even aan. Voor Rezon was er TOTAAL niets in zijn maat. Dat was er allemaal al uitgegraaid. Voor de aanstaande spruit heb ik wel wat leuke kleertjes. Maar dan toch maatje 62 of 68. Het zei zo. Verder hebben we met dit herfst weer geen moer gedaan vandaag. Wat maakt het uit. Morgen weer een dag, dan maken we een inhaal slag.

Zaterdag 21 november was de verjaardag van Rezon en van Jérôme. We hadden de twee tafels binnen gezet en de boel natuurlijk versiert met slingers en balonnen. Vanaf 15uur kwam het volk. Het was een gezellige boel maar ik miste de Hollanders. En dat lag niet aan hun. Want zus lief zou met de verjaardag komen. Ik was alleen bang voor de mexicaanse griep die ze daar hebben gehad en hebben het feestje voor ons daarom uitgesteld. Dat voelt wel naar. Toch hebben we er een feest van gemaakt. En achteraf ben ik misschien wel een beetje, klein beetje blij dat ze later komen. Als alle anderen er lekker niet zijn! Zo kan ik met heel veel extra aandacht van ze genieten. Want op de verjaardag ben ik constant in beweging geweest. Wie wil er drinken, eten. What ever. Rezon heeft erg lief gespeeld met Robin. En was volop aan het genieten van alle aandacht. En hij vond zijn cadeaus prachtig. Wat een feest. Ook Jérôme had overduidelijk zijn verjaardag geviert en is dan ook super verwent! Nieuwe schoenen, broek en trui van ons. Nieuwe GSM van broer lief en het nieuwste oorlogsspel van zijn vrienden. Daar zal hij van genieten. Hij was ook echt opgetogen. Gelukkig speelt hij dat spel in de late avonden. Zodat Rezon en ik er geen last van hebben. Want je moet er maar van houden! Wij hebben het met een stel vrienden tot 03uur vol gehouden. De mannen hebben nog een glas gedronken in een café. Maar waren na een uurtje ook gewoon weer terug. Leuk voor Jérôme. En voor mij is het lang geleden dat ik tot zóó laat wakker ben geweest. Chapeau Jelina! Het was een geslaagde dag.

Mopje van een kind van 8 jaar....

Dit word er aan hem gevraagd: "Hoe zie je aan een koppel of ze getrouwd zijn of niet?"

Antwoord: "Je zal moeten gokken, kijkend of ze tegen dezelfde kinderen schreeuwen!"

Het slechte nieuws is dat Rezon ziek is. Het valt nog aardig mee hoor. Hij is nog actief en niet slap en futloos. Hij drinkt nog lekker dus maak ik me geen grote zorgen. Maar het is wel de allereerste keer dat hij zo ziek is! Hij heeft veel slijm op de borst, hoest en heeft regelmatig koorts. Van de dokter hebben we een nevelapparaat moeten huren om hem zo met medicijnen wat meer lucht te geven. En dat helpt lekker. Daarnaast geeft hij vaak over. Wat natuurlijk wel een goed teken is omdat hij zo het slijm kwijt raakt. Dit weekend zitten we dus binnen.

Zo moesten Jerome en ik vandaag naar een begrafenis. Want de vader van mijn vriendin/collega heeft euthanasie laten uitvoeren na een jarenlange strijd tegen keelkanker. Die man zijn lichaam was op. Maar het is nieuw voor mij. Je loopt allemaal stuk voor stuk langs de kist en je raakt het kruisje aan van de pastoor. Daarnaast gooi je geld in een mandje. Ik wist niet wat ik doen moest dus ik was op van de zenuwen. Maar dat weet ik nu weer voor een volgende keer. Daarna zijn we de kerk uitgegaan. Blijkt dat de dienst gewoon doorgaat maar dat sommigen ervoor kiezen om dan al weg te gaan. Ik wist dat niet en voor ik het besefte stonden we buiten. Uhm foutje. Ook dat zal een volgende keer beter gaan.

Dan naast al dit trieste nieuws is er ook nog goed nieuws.
Wij zijn bij de gynaecoloog geweest. Daar blijkt dat ik al 17 weken zwanger ben. Dat is toch 3 weken meer dan dat wij hadden verwacht! Ik ben dus uitgerekend voor 19 april. En ik had zelf gedacht begin mei. Ik ben dus al 4 maanden zwanger. Je kan het nu ook al wel goed zien want mijn buik heeft al een heuze bolling. En ik voel me op en top zwanger hoor. Hopelijk gaat alles goed tot het laatst. Ik blijf jullie op de hoogte houden!

Wat ik nog niet heb verteld is dat ik deze week werd verrast met een cadeau. Een cadeau voor mama. Toen ik uit mijn werk kwam kreeg ik van Rezon een cadeautje. Daar zat een heerlijke parfum in van Hugo Bosch en de foundation voor het gezicht die ik HEEL graag hebben wou. YES. Ohhh lief hé van die mannen van mij. Dus nu is het zaterdag en heb ik me helemaal uitgedost. Straks ga ik lekker met mijn schoonmoeder en Rezon struinen door de winkels. De Hema, action, zeeman, c&a en nadat ik net ff me loon heb gecheckt ga ik daar eens volop van genieten. Dan ga ik de eerste inkopen doen voor de verjaardagen van die schatten van mij. Jerome heeft voor zijn verjaardag een grote machine gekocht voor het zagen van houten balken. Het koste wat dus betaal ik daar aan mee. Maar ik zal toch kijken voor een kleinigheidje voor hem. En misschien wel nieuwe kleren voor Rezon. En mezelf natuurlijk niet te vergeten. En wie weet wat ik allemaal nog voor leuks vind. Lang leve het vrouw zijn!!!

Daar gaan we weer! Ik ben inmiddels wel 3 maanden zwanger en zag die bui al boven me hangen. Toen ik van Rezon zwanger was wist ik TOTAAL niet dat er zo'n mega verschil zat tussen de twee landen qua zwangerschap en bevallen. Na veel frustratie en gejank kom je er dan achter hoe het hier werkt. Dat maakt je kei onzeker. Echo's en bevalling gehad in Gent en alles wat ik deed of wat er ging gebeuren was nieuw voor mij. Tuurlijk is de eerste keer zwanger zijn en bevallen nieuw voor iedereen. Maar als je dat allemaal moet doen in het chinees ben je het gauw beu. Je wordt er erg moe van en erg onzeker. Nu hoopte ik zo dat het allemaal eens normaal zou gaan. Gewoon normaal. Vooral omdat ik al weet hoe het is om zwanger te zijn en te bevallen in dit belachelijk frieten land. Maar niets is minder waar. En dat wist ik gewoon! Ik voelde het aan. Daarom stelde ik al uit om die afspraak te maken voor de echo. Hetgeen wat het meest leuke is van allemaal. De eerste echo. Maar het is alweer verpest.

Ik krijg een algemeen nummer van de gyneacologen van het ziekenhuis in Ronse. Je mag dan zelf een persoon kiezen als je dat wilt, anders krijg je iemand. Dat is natuurlijk diegene die niemand anders wil. Van iemand in de famile hoorde ik dat ze allemaal bij dokter Van de Velde zijn geweest. Omdat hij niet naar de tijd kijkt maar na je zelf als persoon. Iedereen in de familie was blij met die gast. Goed. Laat ik die dan ook maar vragen. Ik bel naar dat klere ziekenhuis waar ik vijf minuten naar zo'n zenuwachtig muziekje zit te luisteren en vervolgens merk ik dat de verbinding is verbroken. Kolere. Nog een keer bellen. Ik word 3 keer doorverbonden. Ik zeg dat ik zwanger ben en dat ik een echo wil laten maken. Goedemiddag, bonjour, afdeling Radiologie. RRRRRRRRRR... Hallo met Jelina Beens ik wil een afspraak maken ivm mijn zwangerschap! Ik zal u even doorverbinden. TUUUTTTT. RRRRRR. Nog een keer bellen. De receptie krijg ik na 2 keer doorverbinden. Die geven mij een nummer van dokter Van de Velde. Raar. Ze kunnen met toch ook wel even doorverbinden. Ik bel het nummer want voor ik wat kan zeggen ligt die telefoon er natuurlijk weer op! Ik draar braaf dat nummer. Krijg een vrouw aan de lijn die mij niet kent. Dus zeg ik dat ik voor dokter Van de Velde bel omdat ik zwanger ben. Jaa..zooo. Dan moet je niet 21 draaien maar 2O. MMMmm blijkbaar krijgt ze meer zwangere vrouwen aan de telefoon. Nu belde ik gelukkig WEL naar dokter Van de Velde. Ik heb een afspraak. Het gaat me 85 euro kosten, waarvan ik tussen de 4O - 5O euro terug zal krijgen van de zorgverzekeraar. Dat is toch een flink bedrag om zo ff in je zak mee te nemen naar een gyneacoloog. Dan hoor ik dus dat hij achter de Colruyt zit. Pfff dat zal dus betekeken dat het een privé kliniek is. Geen wonder dat ik dan zoveel betaal. Maar ik weet ook niet hoeveel het wel zou kosten in een ziekenhuis. Maar waar moet ik heen met al die vragen. Als zelfs een stomme Belg mij daar al niet fatsoenlijk op kan antwoorden!! Waarom, waarom kan ik niet gewoon in Emmeloord naar een verloskundige bellen en gewoon, gewoontjes mijn zwangerschap en mijn bevalling door maken zonder al die vragen. Het antwoord is heel simpel. Omdat ik Jelina Beens heet en dat opzich al niet gewoon is! Mijn hele leven staat in het teken van dingen die ongewoon zijn. Mijn naam, mijn lengte, mijn haarkleur, mijn karakter, mijn levenstijl. Ach zoals Jelina. Dus ik ga dit proberen te accepteren maar momenteel kook ik van de irritaties. En heb ik er echt de pest in!! Het is dus weer hoog tijd dat ik weer op onderzoek uit ga hoe deze zwangerschap gaat verlopen en vooral wat het kostenplaatje zal zijn. Ik hoop niet dat ik er nachten van wakker hoef te liggen.

Ik loop over de weg en ik zie al van ver dat het licht op het werk uit is! Raarrr.. Maar ook van ver zag ik wel dat de motor van mijn chef er stond. Eenmaal aangekomen blijkt dat ze het bedrijf niet in kunnen omdat de code waarschijnlijk veranderd is, zonder dat er iemand op de hoogte blijkt te zijn gesteld. Mmm. Zo hebben we even buiten staan rillen en gewacht tot iedereen ongeveer was komen opdagen. Het was inmiddels 06:00uur en nog steeds niemand die de deur open kon krijgen. FIJN. Inmiddels worden de auto's naar voren gereden en wachten we met z'n allen in de auto tot half 7. We geven het op. Stik erin. We gaan naar huis. Ik zag in mijn gedachten onze directeur nog in zijn warme bed liggen te snurken. Met een fout geknoopte pyama. En wij maar kou kleumen. En vroeg opstaan. Nu kun je de klok erop gelijk zetten dat ze rond half 9 bellen. Of we alsnog niet willen komen opdagen. Prima, maar om 14uur ben ik weg. Hoop dat ik dat ook zo tegen hun durf te zeggen..hahaha. Mijn dag is wel flink in de war geschopt. Het voordeel is wel dat ik de afwas van gisteren alvast heb gedaan. Wat zal deze dinsdag nog meer voor mij in petto hebben?!