Rezon zijn zusje en onze prachtige dochter;

Louna Henke Virginie Foucart is geboren op donderdag 21 januari 2010 om 10:56.
Op één dag na is ze ter wereld gekomen, via een keizersnede met 27 weken. Een prematuurtje van 6 maanden. Onze kleine meid woog bij de geboorte 840gr en was zo'n 34 cm. Ze verblijft nu minimaal 3 maanden op de afdeling Neonatalogie van het UZ Brussel.

Papa en mama zullen nu heel veel heen en weer moeten reizen om slechts een klein aantal minuutjes bij haar te kunnen zijn.


Ik heb vanaf zondagmiddag/avond de weeën opgevangen en ze proberen uit te stellen. Dat is aardig gelukt al was ik het echt beu. Medicijnen hielpen om het uit te stellen. Maar door die medicijnen heen voelde ik heus wel mijn buik steeds opzetten. Donderdag ochtend bij het wakker worden verloor ik het laatste vruchtwater. Toen werd ik al naar het verloskwartier gereden. Ondertussen belde ik Jerome. Die die dag begon met werken. Ik heb het meer dan één uur uitgehouden met puffen, ik had in die tijd 3 cm ontsluiting en de kleine had gepoept in het vruchtwater. Keizersnede. Direct. Alles ging als een waas aan mij voorbij en tegelijkertijd weet ik precies wat er allemaal is gebeurd. Ik ben slechts plaatselijk verdooft geweest. Daarna moest ik nog 2 uur op de uitslaapkamer liggen. De kleine hadden we niet gezien. Die werd direct opgevangen door een heel team van doktoren!! Wel hebben we haar heel even horen huilen. Jerome mocht eerst alleen bij Louna na enkele uren werd ik met mijn bed naar haar toe gereden. Raar. Er gaat natuurlijk van alles door je heen maar zoiets kun je niet verwoorden.

Ze heeft dus een goede start gemaakt en mocht na 1 dag al een beetje zelfstandig ademen. Ze wordt daarbij nog altijd ondersteund! Overal hangen draadjes en krijgt ze antibiotica. Tot vandaag heeft ze het goed volgehouden. Ze krijgt zelfs al een beetje borstvoeding. Ze is inmiddels 28 weken. Vandaag is de antibiotica stop gezet. En nu vind ik het pas spannend. Het is hopen dat ze geen infectie op loopt nu!

Omdat Louna nu niet bij ons is zullen we haar geboorte pas enkele weken nadat ze thuis mag slapen gaan vieren. Verder kun je altijd vragen hoe het gaat maar eigenlijk weten ook wij dat niet. Het gaat goed naar omstandigheden. Maar er zijn ook complicaties die altijd daarna kunnen optreden. Tuurlijk kunnen we per dag kijken en al zeggen dat ze veel, maar héél veel al overwonnen heeft. Ze is een sterke meid. En slaat zich echt dapper door deze periode. Zo klein maar zoveel levenslust. Dat is geweldig om te mogen zien.

Daarnaast wil ik voor diegene die dit lezen gewoon eens zeggen dat ik niet altijd zin heb om te reageren op erg lieve en attente berichtjes. Soms heb ik gewoon geen puf meer om nogmaals uit te moeten leggen hoe het nu gaat. Je doet je verhaal ook vaak aan veel mensen vertellen. Ik wil jullie laten weten dat ik alle attenties en berichtjes héél héél erg waardeer! En ze ook graag ontvang, lezen doe ik ze altijd. Maar vergeef het mij als ik niet terug reageer. Vooral nu alles nog even onderste boven staat zijn we zelf opzoek naar een beetje stabiliteit in het gezin. Tuurlijk probeer ik via het blog jullie een beetje op de hoogte te houden. Althans ik ga mijn best doen!

Na precies 4 weken heb ik voor het eerst weer eens een klein stukje gelopen. Wat een rare ervaring. De gyneacologen willen weten en zien of dat ergens invloed op heeft. Zo heeft mijn toffe verpleegster mij even de thee ruimte laten zien. Daar mag ik nu zelf elk moment van de dag mijn theetje halen. Cool hé! Dan praat ik dus over een klein stukje lopen voor jullie. Maar voor mij was het een marathon. Alles was wazig voor de ogen. Alhoewel ik niet draaierig was. Op de terug weg zag ik iets helderder. Maar ik heb dus 4 weken lang enkel ziekenhuiskamers gezien en ben ik altijd nog vervoerd met mijn bed. Ik mocht alleen naar het toilet en even zittend een douche nemen. We zullen zien voor hoelang deze pret duurt. Voor mij is het alleen maar hopen dat het geen bloedingen of weeën opwekt.

Het is weer even hectisch geweest en ik heb dan ook genoeg te vertellen natuurlijk. Afgelopen vrijdag had ik weer heftige weeën. Zo heftig zelfs dat de dokter van de slaapmiddelen tijdens operaties even haar lijstje kwam opmaken. Ik was in shock. Ik wil daar eigenlijk zo weinig over weten, want ik gruwel van operaties. Gruwel van dat rare groene kleurtje en die grote koplampen. Vergeet vooral die geur niet. Bah bah en bah. Dat lijstje is ook ingevuld en ik ben al weer een stapje vooruit in de voorbereiding naar de bevalling. Onze lieve meid ligt nog steeds in stuit dus voorlopig geen natuurlijke bevalling. Maar zover is het natuurlijk nog niet (big smile).

Zaterdag kreeg ik gezellige visite uit Holland. Mijn zussen en moeder met JP, haha. Marieke zou ook komen, maar ik had gevraagd of ze misschien het volgende weekend komen wou. Ik zag het even niet zitten, vooral niet na zo'n dag met van die heftige weeën. Het zou dan té veel kunnen zijn. En nu moet ik toch echt aan onze kleine meid denken en een natuurlijk ook aan mezelf. Het was zaterdag super gezellig. Ik heb ze heerlijk kunnen knuffelen en alleen het horen van hun stem is geweldig. We hebben ook verschrikkelijk gelachen, heerlijk. Dan schudt je buik nog eens voor andere dingen. Natuurlijk heb ik ook weer heel veel lieve cadeaus gekregen. Ik heb zwangerschaps shirtjes en kleding gekregen en daar ben ik hun heel erg dankbaar voor. Dat fleurt een mens weer op. Dan kreeg ik van mijn kleine zusje iets heel speciaals. Ze heeft voor de kleine een kleed gehaakt, in de mooiste kleuren roze. Elk vakje heeft een roosje en het is ZOO mooi. Heel trots laat ik dat aan alle verpleegsters hier zien. Elk vakje koste haar 20 minuten werk! Er er zijn er heel wat! Dus chapeau. Wat zal dat mooi staan straks. Ook kreeg ik een geweldig shirtje van roze en een knuffel olifant. Mijn kamer heeft inmiddels sfeer. Heerlijk. Gelukkig was er dan ook nog nibbit chips voor Rezon. Uhm voor mama. En taxi drinken en een fles sisi. En een zak hollandse snoep. Joepie. Maar al dat lekkers en moois kon niet op tegen een middagje heerlijk gezeldschap. Het was volop genieten. En we hebben dan ook leuke foto's gemaakt. En echt veel gelachen. Ik ben blij dat ze een indruk hebben van waar ik lig. Dat is fijn.

Helaas die avond begonnen toch weer de weeën. Ik kreeg medicijnen. Die zondag ging het redelijk. Maar die nacht was ben ik wezen spoken. Het hield nooit meer op. En de oefenweeën (die worden alleen maar zo genoemd omdat ze gelukkig geen opening veroorzaken) waren heftig. Die nacht heb ik niet geslapen. Om 10uur heb ik dan overal de stekkers uitgetrokken en ben ik overdag gaan slapen. Gelukkig. Want vanaf 15uu begon het weer allemaal opnieuw. Mijn buik deed zo'n pijn. Alsof het blauw was, alsof er mensen voordurend in mijn buik stompten. Die maandagmiddag en nacht ging ik weer aan de medicijnen en lag ik weer uren aan de monitor. Pff het was erg zwaar. Die medicijnen hielpen slechts een beetje. Helaas.

Rond 02uur die nacht hoorde ik nog iemand heel hard schreeuwen, hartverscheurend en het hield nooit meer op. Het was een man. Maar hartverscheurend gewoon!! Achteraf blijkt dat mijn kamer boven de zogenaamde "blauwe kamer" zit. Onder mij zit de afdeling spoed. De blauwe kamer is een isoleerkamer. Er zal vast een onhandelbare patiënt geweest zijn die nacht. Verschrikkelijk. Ik was toch echt even bang. Als je zulke dingen niet weet! Ik lig hier nog wel even dus ben ik daar nu ook weer op voorbereid. Ik beleef hier nog eens wat. Laatst stond er een midden in de nacht een hele oude vrouw voor mijn deur te schreeuwen tegen haar ook al dove echtgenoot. Ze openden mijn deur. Ik schrok me rot maar er stond direct een verpleegster. Sorry mevrouw. Deze oude mensen zijn de weg kwijt. Mmm fijn. Wees niet bang, ik ben gewapend, ooit al eens een pot choco pasta van 1 kg naar je kop geslingerd gekregen??

Yes. Het is feest. Er is geen gebak gebracht en er hangen geen slingers maar binnen in mij is het feest. Alleen begint deze dag niet zo goed voor mij. Deze nacht heb ik gelukkig fatsoenlijk geslapen. Na 7uur werd ik wakker en toen begonnen de harde buiken zo zachtjes aan op te komen. Toen verloor ik ook weer aardig wat bloed. Balen. Dus voorbereid op het geen dat ging komen sprinte ik snel onder een warme douche en heb ik me aangekleed. Later bleek dus dat ik weer aan het infuus moet. Ik haat het om te worden geprikt. Er werd weer een extra bloedafname gedaan en ondertussen zit ik al weer 4 uurtjes in de weeën. Ik kreeg een zetpil en ook deze werkt nog niet ontspannend. Pech, dikke pech. En vooral nu zijn de weeën zo heftig en volgen ze elkaar snel op. Ik wacht even op de gynaecologen, ze zullen er ook niet meer over kunnen zeggen. Ik zit in ieder geval op 26 weken, dus 6 maanden en nog 100 dagen! Het zijn mooie ronde getallen. Dit geeft al een heleboel rust en meer zekerheid. Want volhouden zullen we!!

Voor de mensen die hier even niets van begrijpen. Ik lig inmiddels bijna 4 weken in een ziekenhuis omdat de zwangerschap niet zo lekker verloopt. Wat het precies is weten ook de beste artsen in het UZ niet. Maar ik heb last van weeën en verlies bloed. Dat komt een loslatende placenta. Slechts een klein stukje maar toch. Verder draag ik een onbekend virus met mij mee. Dat is vooral nu schadelijk voor mij. Elke dag verloopt anders en elke dag dat we de kleine in de buik kunnen houden is winst. Onze winst is inmiddels 4 weken en daar zijn we erg gelukkig mee. Toch lig ik in het UZ Brussel waar alle apparatuur aanwezig is voor een baby die te vroeg geboren wordt. Voorlopig mag ik alleen naar het toilet en even douchen. Anders lig ik plat. Dit is een korte versie van het hele gebeuren. Maar vanaf nu probeer ik mijn blog weer bij te houden.

Zo hadden we vanmiddag een verrassing. Mijn oude gynaecoloog van Ronse kwam mijn kamer binnen. Uhh wow! Hij kwam mij even moed inspreken. Hij had hier dan een vergadering. Hij zei mij dat hij vaker had gebeld en dat de artsen niets loslieten. Hij wou zelf zien of het goed ging met mij. Nou dat is nou nog eens menselijk. Dat deed ons echt super goed! Ik weet ook dat hij gebeld heeft, dat hebben ze weleens gezegd. Gelukkig is deze wereld niet helemaal verrot. Later ga ik nog eens pronken met de kleine in Ronse. Daar kan ik al naar uit zien. Het is een mooi team.

Verder gaat alles goed vandaag en hoop ik dat het rustig blijft. Jerome was er lekker en we hebben geknuffeld en over Rezon gepraat. Want die gaat naar de grote vakantie naar school. Hij zou al met pasen mogen. Maar omdat we met deze ingewikkelde zwangerschap zitten. En de komst van een zusje is het voor hem ook een moeilijke periode. Als hij dan ook nog eens naar school moet dan kan hij weleens afkeer krijgen van zijn zusje of van de school. Toch moet hij voor de vakantie eens op een school gekeken hebben en moeten we een beslissing nemen. Ik denk dat we het al weten. Eerst toch eens kijken. Het duurt nog even. Alhoewel soms vliegt de tijd voorbij.

Cool hé! Ik heb zooo blij, zo mega blij dat ik internet heb. En nog gratis ook! Het is een fluitje van een cent om in te loggen en ik kan me nu gewoon de hele dag suf surfen. Ik kan contact onderhouden met iedereen en zelfs online shoppen. Je kan een mens niet gelukkiger maken. Voel me weer verbonden met de buiten wereld! Zeg, jullie horen nog van mij! Toedeledokio