Het is weer even hectisch geweest en ik heb dan ook genoeg te vertellen natuurlijk. Afgelopen vrijdag had ik weer heftige weeën. Zo heftig zelfs dat de dokter van de slaapmiddelen tijdens operaties even haar lijstje kwam opmaken. Ik was in shock. Ik wil daar eigenlijk zo weinig over weten, want ik gruwel van operaties. Gruwel van dat rare groene kleurtje en die grote koplampen. Vergeet vooral die geur niet. Bah bah en bah. Dat lijstje is ook ingevuld en ik ben al weer een stapje vooruit in de voorbereiding naar de bevalling. Onze lieve meid ligt nog steeds in stuit dus voorlopig geen natuurlijke bevalling. Maar zover is het natuurlijk nog niet (big smile).

Zaterdag kreeg ik gezellige visite uit Holland. Mijn zussen en moeder met JP, haha. Marieke zou ook komen, maar ik had gevraagd of ze misschien het volgende weekend komen wou. Ik zag het even niet zitten, vooral niet na zo'n dag met van die heftige weeën. Het zou dan té veel kunnen zijn. En nu moet ik toch echt aan onze kleine meid denken en een natuurlijk ook aan mezelf. Het was zaterdag super gezellig. Ik heb ze heerlijk kunnen knuffelen en alleen het horen van hun stem is geweldig. We hebben ook verschrikkelijk gelachen, heerlijk. Dan schudt je buik nog eens voor andere dingen. Natuurlijk heb ik ook weer heel veel lieve cadeaus gekregen. Ik heb zwangerschaps shirtjes en kleding gekregen en daar ben ik hun heel erg dankbaar voor. Dat fleurt een mens weer op. Dan kreeg ik van mijn kleine zusje iets heel speciaals. Ze heeft voor de kleine een kleed gehaakt, in de mooiste kleuren roze. Elk vakje heeft een roosje en het is ZOO mooi. Heel trots laat ik dat aan alle verpleegsters hier zien. Elk vakje koste haar 20 minuten werk! Er er zijn er heel wat! Dus chapeau. Wat zal dat mooi staan straks. Ook kreeg ik een geweldig shirtje van roze en een knuffel olifant. Mijn kamer heeft inmiddels sfeer. Heerlijk. Gelukkig was er dan ook nog nibbit chips voor Rezon. Uhm voor mama. En taxi drinken en een fles sisi. En een zak hollandse snoep. Joepie. Maar al dat lekkers en moois kon niet op tegen een middagje heerlijk gezeldschap. Het was volop genieten. En we hebben dan ook leuke foto's gemaakt. En echt veel gelachen. Ik ben blij dat ze een indruk hebben van waar ik lig. Dat is fijn.

Helaas die avond begonnen toch weer de weeën. Ik kreeg medicijnen. Die zondag ging het redelijk. Maar die nacht was ben ik wezen spoken. Het hield nooit meer op. En de oefenweeën (die worden alleen maar zo genoemd omdat ze gelukkig geen opening veroorzaken) waren heftig. Die nacht heb ik niet geslapen. Om 10uur heb ik dan overal de stekkers uitgetrokken en ben ik overdag gaan slapen. Gelukkig. Want vanaf 15uu begon het weer allemaal opnieuw. Mijn buik deed zo'n pijn. Alsof het blauw was, alsof er mensen voordurend in mijn buik stompten. Die maandagmiddag en nacht ging ik weer aan de medicijnen en lag ik weer uren aan de monitor. Pff het was erg zwaar. Die medicijnen hielpen slechts een beetje. Helaas.

Rond 02uur die nacht hoorde ik nog iemand heel hard schreeuwen, hartverscheurend en het hield nooit meer op. Het was een man. Maar hartverscheurend gewoon!! Achteraf blijkt dat mijn kamer boven de zogenaamde "blauwe kamer" zit. Onder mij zit de afdeling spoed. De blauwe kamer is een isoleerkamer. Er zal vast een onhandelbare patiënt geweest zijn die nacht. Verschrikkelijk. Ik was toch echt even bang. Als je zulke dingen niet weet! Ik lig hier nog wel even dus ben ik daar nu ook weer op voorbereid. Ik beleef hier nog eens wat. Laatst stond er een midden in de nacht een hele oude vrouw voor mijn deur te schreeuwen tegen haar ook al dove echtgenoot. Ze openden mijn deur. Ik schrok me rot maar er stond direct een verpleegster. Sorry mevrouw. Deze oude mensen zijn de weg kwijt. Mmm fijn. Wees niet bang, ik ben gewapend, ooit al eens een pot choco pasta van 1 kg naar je kop geslingerd gekregen??