Nou het gaat goed! Louna doet het prima zelfs. Ze mag steeds vaker onder een klokje slapen. Een glazen bolletje over haar heen waar verse en frisse lucht in wordt geblazen. Zodat ze zeker genoeg zuurstof heeft om van te ademen. Maar ze doet het dus echt helemaal zelf dan. Natuurlijk is dit voor enkele uren. Daarna gaat ze ook gewoon weer aan de CPAP. Dat vind ze helemaal niet leuk. Ze draait dan met haar koppie naar alle kanten om hem eruit te wringen. Helaas, ze moet wel. Wij hopen voor haar dat ze snel sterk genoeg is om zelf te ademen. Ze groeit niet echt heel veel in grammen. Maar dat komt omdat ze nog niet volledig alleen mijn borstvoeding krijgt. Toch verliest ze ook geen grammen. Ze zit inmiddels op 932 gr. Dat verandert per dag natuurlijk. Zij doet het dus echt wel goed. Het is echt spannend per dag hoe het met haar gaat. Ze krijgt al één week geen antibiotica meer en tot nu toe gaat dat ook goed. We zijn bang dat ze een infectie zal oplopen. Dat zou ik echt erg vinden.
Ze moet al zo knokken elke dag.

Maar ze is een flinke meid. Ze zal later als kind ook erg pittig worden. Van alle verhalen die we horen of lezen verteld iedereen ons dat kindjes die moesten vechten om in leven te blijven, later ook vechters zijn. Dus kindjes met een erg heftig karakter. Ze weten wat ze willen. We wachten dat allemaal gewoon af. Eerst maar eens een grote meid worden. Verder is haar gezicht nu erg veranderd. Ze wordt steeds meer een mensje. Dat was ze natuurlijk al wel. Maar de vormen gaan steeds meer lijken op een volgroeid babytje. Gisteren zagen we een groot verschil! Mooi is dat! Ik kan echt niet wachten tot het moment ik haar alle dagen kan vasthouden en in haar oortjes kan fluisteren hoe lief en mooi ik haar vind. Ze hoort er helemaal bij, maar is nog zo ver van ons vandaan. Laten we hopen dat alles goed mag blijven gaan.