Wij hebben een nachtje met Rezon op gelopen. Eigenlijk ik. Hij is niet echt ziek hoor. Maar verkouden. Zijn neus zit verstopt en hij had het in de nacht erg moeilijk met ademhalen. Dus werd hij wakker en wist niet hoe hij weer in slaap moest komen. Hij jammerde en wilde al helemaal niet dat ik aan hem kwam. Maar ik mocht ook niet weg. Overdag merkte ik het al. Zijn ogen zijn waterig en soms biggelde er grote tranen over zijn wangetjes. De zakdoekjes vliegen er ook doorheen. Net dan ben je eigenlijk door je zetpillen heen. Dus overal scharrelde ik er één vandaan. Maar dan is het dus echt gewoon dat er een dokter bij je thuis komt. Dat is misschien wel meer iets vanuit Jérôme zijn thuis. Voor mij hoeft er totaal geen dokter langs te komen en ik vind het dan ook onzin. Maar goed..ik doe gewoon mee. En alles wordt gewoon vergoedt. De dokter komt aan huis en al snel blijkt dat hij maar een lichte verkoudheid heeft. Dat wist moeders zelf ook wel. Is de snot groen? Nee..dan krijg je druppels voor de neus en moeten we even een "snotzuiger" kopen. Zo'n apparaatje waarmee je bij kinderen die nog niet kunnen snuiten je de snot handmatig opzuigt. Die medicijnen worden dan ook DIRECT bij de apotheek opgehaald. Sjonge jonge al dat gedoe voor een lichte verkoudheid! En dat ding vindt Rezon natuurlijk maar niets. Maar dan is het tijd om naar bed te gaan. Boven geef ik hem een zetpilletje en de neusdruppels. Dan begint zijn neusje ook direct te lopen. Dus hup met de snotzuiger, zuigen we zijn neusje keurig leeg. En Rezon begint dat te begrijpen. Dus hij sputtert niet en er ontstaat ook geen drama. Hij kijkt mij aan en snuift zijn neus eens op. Nu horen we niets. Hij is leeg. Rezon kijkt mij heel tevreden aan. Ik leg hem lekker in zijn bedje..zijn handjes legt ie onder zijn hoofd, zijn tuutuut in de mond, het leeuwtje naast hem. En hij slaapt!! Het is het dan wel allemaal waard geweest. Ik zag gewoon dat hij zich iets lekkerder voelde. Mama's zien en voelen dat.

Eigenlijk niet zo heel erg veel. Ik heb nog steeds geen werk en dat is balen. Maar jaa ook hier is er crisis. Elke dag komen er weer tientallen huizen bij die "te koop" worden aangeboden. Soms doen we dan een toer door de kleinere wegen en bekijken we de huizen. Dan dromen we ervan om zo'n huis te kopen en het op te knappen. Maar dat blijft voorlopig nog even bij dromen. Misschien komt later die droom toch nog uit. We zijn immers nog jong.

Overdag ben ik thuis en doe ik de dagelijkse dingen. Rezon slentert een beetje bij mij. En ondertussen ben ik druk bezig met het inplakken van de foto's. Dat moet ik nog steeds doen. Even voor de duidelijkheid...het gaat om de foto's van Rezon zijn geboorte. Ik had een mooi album gekregen zo een waar je op elke bladzijde een laagje plactic overheen legt. Maar het zag er niet uit! Bobbels en ribbels en door het licht kon je zelfs de foto's niet meer goed zien. Dus had ik er al snel de pest in. Dan is het ook niet leuk om er nog iets van te maken. Maar nu heb ik dan eindelijk een normaal album gekocht. Met witte achtergrond en daar kan ik heerlijk op knutselen, plakken en schrijven. Dat betekent dan ook dat ik hier elke minuut extra bezig ben met het album. Ik vraag me af hoelang ik er nog zin in heb. Het vervelende met mij is dat ik altijd zo'n afhaker ben.

Verder hebben we nog geen spannende plannen....misschien nog naar het zwembad met Rezon zijn neefjes......die hebben namelijk nu vakantie.

Jullie horen het nog wel!

Dit is dus het voordeel van digitale tv. Je hoort een nummer in een film en na afloop zet je het hele zaakje even op pauze om op je dooie gemakske de titel van het liedje en de schrijfsters te noteren. Je spoelt af en toe nog een beetje vooruit of achteruit. Net zo lang tot het goed is. Geweldig. Zo hebben wij op onze valentijn avond de film Frequency gekeken. En dit is het nummer wat na afloop is gedraaid. En we begonnen allebei mee te wiegen. Wij vinden het in ieder geval een mooi nummer. Oordeel zelf maar. PS: De film was ook een topper!

http://www.youtube.com/watch?v=iYnijq9KKE4

Het boekje is uit! Alle letters verdeeld over 247 bladzijden zijn keurig gelezen. Sommigen zijn extra genoteerd en de rest is door mijn hersens, als het goed is opgeslagen. Wat geeft dat toch één heerlijk gevoel dat je het boekje uit hebt. Eindelijk mag ik dan de oefenvragen gaan doen op het internet. Ik heb vanmiddag al een paar vragen gedaan. En dat was echt knudde. Waardeloos. Ik moet dus echt nodig blijven oefenen. Maar de aanhouder wint...het vervelende van deze hele klus, is dat mijn zussen en broer het allemaal in één keer hebben gehaald. Het afrijden zelf. Aan mij de eer om dit ook zo netjes te doen. Wordt vervolgd....

Dat is het dus! Vanaf zaterdag was Rezon in mijn ogen iets hangerig. Vaak had hij wat rode wangen en hij sliep lang in de middag. Zo heeft hij wel 2 uur geslapen in de wandelwagen. Bij het thuis komen in Ellezelles is meneer zo in slaap gevallen..zonder schreeuwen. Gisteren hebben wij hem zo slapend uit de auto over kunnen leggen in bed. Jasje uit, schone broek en hup in bed. Meneer heeft zich niet bewogen. Kapot! En ook toen had hij dikke rode wangen. Hij kwijlt al een aantal dagen en kwauwt op zijn vingers. Zijn mammy zei gister ochtend nog...hij kon wel eens een tandje krijgen. En toen ging bij mij het lichtje branden. Heilig geloofde ik mezelf dat ik dan deze keer echt gelijk ging krijgen en eindelijk ook zijn 8ste tand van onder erbij zou komen. Helaas ik zag wat ik wou zien. Deze middag heeft hij erg lang geslapen. En we hebben hem gelaten. Toen mocht hij lekker stappen en spelen, maar om half 8 was het mis. Hij was hangerig. Kroop tegen mij aan. Wou niets meer. Rode wagen. Kwijlen. En heel heel erg moe. Eten wou hij niet en ook niet een flesje melk. Even de temparatuur gemeten maar dat is normaal. En toen weer eens even in zijn mondje kijken. BINGO twee kiezen die half door zijn. Aan de bovenkant! Arme knul. Hup suppo (suppositoires oftewel een zetpil) en lekker in bed! Hij had 1 minuut nodig en hij was van de wereld. Het is ook een hele klus om als mens compleet te worden.

Ahhhhhhhh pfff ik ben weer helemaal vol getankt met de hollandse cultuur. Rezon en ik zijn één weekje in Emmeloord geweest en hebben bij mijn zus gelogeerd. Dat was héérlijk. Dankzij mijn vader die ons in Roosendaal heeft opgehaald en weer afgezet konden wij iedereen weer even zien. Familie en vrienden en natuurlijk weer een hoop mensen waar ik geen tijd voor had. Dat is altijd balen maar één week is ook zo kort. En met Rezon is het ook niet altijd gemakkelijk om overal heen te gaan. Zo hebben we vanwege het weer maar 1 keertje gefietst en gewandeld. Maar heeft hij er wel enorm van genoten!

Wat hebben we allemaal gedaan;
- Gezwommen met de kleine Britt.
- Knuffelen met neefjes, nichtjes, ooms, tantes, opa, oma en vriendinnen.
- gespeeld, geleerd en om de flesjes gevochten met de kinderen.
- Allemaal lekker gegeten en hollandse liedjes gezongen aan tafel.
- Marieke is op visite geweest en daar heeft hij een leuke trein van gekregen.
- We hebben de kleine Naomi eindelijk gezien met haar mama.
- Ik heb zelf nog even gewinkeld in de Lange Nering.
- Dagje visite bij oma
- Shoppen met opa
- Mee naar zwemles geweest waar Esmée haar paarse lintje heeft gehaald.
- En vooral heel veel bijgekletst met iedereen.

Echt weer een week vol gebeurtenissen en leuke herinneringen! Geweldig.

Op woensdag middag (4 februari 2009) ben ik even de Lange Nering in gegaan. Rezon mocht bij tante Miranda blijven. Hij loopt al een tijdje van tafel naar tafel maar voor de langere afstanden kroop hij over de vloer. Dat ik die middag thuis kwam zegt Miranda...kijk jij eens even naar je zoon! Ze liet hem staan en daar kwam hij dan lopend naar mij toe!!! Handjes op zijn borst en stappen. Rezon heeft dus leren lopen in Nederland!! Té gek! En ik had niet eens de primeur. Hij heeft bij zijn meter leren lopen en dat is toch ook wel prachtig. Maar dat is niet het enige wat hij heeft geleerd. Hij kan nu "auto" zeggen en hij weet ook wat het is! En natuurlijk horen daar broemm geluiden bij. Hij zegt zowel "neejj" als "non". En heeft met ome Remco een speciale Adaaa als begroeting. Ook wel bijzonder natuurlijk. De neefjes en nichtjes hebben inmiddels het "non" ook overgenomen en zeggen voor het flesje ook al "bibi". Kinderen zijn zó slim.

En dan is de week alweer voorbij........Zondag werden we weer naar Roosendaal gebracht door mijn vader. We kregen nog even een winterse bui over ons heen en schrokken enorm van een weg piraat maar hebben het allemaal overleeft. Thuis voelt het ook weer lekker en het is fijn om weer naast Jerome te kunnen kruipen.

Eind goed, al goed!