Kinderen zijn geweldig....dit is weer zo'n mooi voorbeeld! Ik sta druk te verven in de kinderkamer en Rezon bengelt boven van onze slaapkamer naar hun kamertje. Plots hoor ik hem niet meer, maar net even iets té lang. Dan komt hij het hoekje om; " Kijk mama". SHIT. Staat hij daar met een dikke markerstift met zijn handen zwart! Ik sprint naar onze slaapkamer, gelukkig niets op de muren. Wel op ons dekbedovertrek. Verdorie. Maar daar kan ik nog net verdragen. Die muren zou je moeten oververven. Tuurlijk krijgt hij een zetje. Kunstenaar! Eenmaal aan tafel vraagt papa of hij nog iets stouts heeft gedaan?! Nee, ik ben niet stout geweest, papa is stout geweest. Zo mooi zegt hij dat. En dan wijzen wij hem even op zijn handje met dikke zwarte strepen. Ohh ja. Snel laat hij die hand onder de tafel glijden en zegt heel wijs. Nee hoor papa ik ben niet stout geweest. Je ziet toch niets?! Mag ik van tafel alsjeblieft???? We lagen in een deuk. Hij wist al zo snel die hand te verstoppen en net te doen alsof hij niets gedaan had en er dus ook niets te zien viel. En dan die grijns en die oogjes. Lekker ventje. Hij drinkt nog niet erg lang uit zijn beker, en zo lag er vanmiddag een plas met van dat plak drinken over de vloer tot in de keuken. Jammer dan, snel over zitten wrijven met een billendoekje. Maar overal plakt het nu. Met het klussen kun je soms niet alles tegelijk doen. En ik moest echt even iets strijken. Dus het plakt bij ons. Vervolgens verzamelt meneer tegenwoordig lege slakkenhuisjes. Je vindt ze bij ons overal!! Vandaag had hij er twee plat gelopen en heel mijn vloer lag onder de schelpen. Mmm...toch maar even snel stofzuigen dan. Van al die streken was hij bekaf. Meneer ligt heerlijk te snurken met zijn konijn en leeuw. Wat een genot!

Vandaag heb ik de zoveelste discussie over de gelige plastic korst van de kaas. De echte Gouda kaas. Op zijn frans spreken ze het als volgt uit. KOEDA. Ik probeer ze telkens te verbeteren maar ze zijn zo stug. En ergens hebben ze een beetje gelijk natuurlijk. De koe heeft er wel wat mee te maken. Vandaag heb ik mezelf weer even getrakteerd op een glaasje witte wijn. Er is er één die ik heel lekker vind. Dus dan zo eens een glaasje op een zaterdagavond, vind ik heerlijk. Dan hadden we net lekker kaas gekocht en dus heb ik blokjes voor mezelf gemaakt. Héérlijk. De honden krijgen de restjes van de kaas met het plastic. Ik zeg dus voor de zoveelste keer dat die korsten niet gegeten moeten worden. Jerome zegt voor de zoveelste keer dat het niet uitmaakt. Google biedt de oplossing. De korsten van zachte kazen kun je eten. Denk aan brie. Maar de korsten van de meeste Gouda en Edammer kazen beter van niet. Er zit niet alleen veel vet in, het is ook bewerkt met een goedje dat schimmels tegen houdt. Dus niet verstandig om het te eten. Anderzijds zit ik me net te bedenken dat het geen kwaad moet kunnen, anders zouden ze net als op de pakjes sigaretten er wel teksten op zetten zoals; Kaaskorsten zijn dodelijk voor je gezondheid.

Joepie! Rezon ging met ons (mij en zijn mammy)naar het circus. Het kind werd er 48 uur van te voren, door iedereen op voorbereid. De hele familie had het erover en hij snapte er nog geen bal van. Ik vond het leuk om weer eens naar het circus te gaan. Dat doe je alleen als je kind bent en later als je moeder bent. Maar ik herinner me ook vaag dat het in die tenten altijd zo koud is!! Dat ik er altijd uit kwam met ijs tenen. Toen hoorde ik dat het wel 1,5 uur duurde. Leuk maar Rezon blijft nog niet 1 minuut op dezelfde plaats zitten. En zo was het ook! Ik had koude tenen, Rezon liep wat rond voor ons. En hing eens over het bankje heen. Hij heeft even aandacht gehad voor de clown. Die was ook wel heel erg grappig! Het was een klein dorps circus maar ze hadden echt leuke acts! En voor alle leeftijden. De kinderen hebben zich allemaal vermaakt. Toch vraag ik me af hoe dit allemaal uit kan.....ze moeten de beesten voeren, de familie onderhouden en altijd maar reizen. Ze zetten zo'n mega tent op voor slechts 2 shows!! Je moet het echt wel héél graag willen hoor, bij een circus horen. En ook niet bang zijn! Blekkk dikke slangen en werken in de hoogte! Mij niet gezien. Ik heb er van genoten, Rezon vast ook. Het was weer een ervaring.

A tout a FLEUR ;)

Jerôme belt mij rond 12uur en vraagt hoe het hier gaat. Prima! Vervolgens hoor ik van hem dat hij een gat in zijn hand heeft. "WAT"...zeg ik nog. Maar het valt wel mee hoor schat. Ohh je bedoelt dus wat vel van je hand af. Mannen zijn immers ligt gevoelig. Maar om half 4 kwam Jérôme binnen gelopen. Zijn hand zat in een keurig verbandje. Blijkt dat meneer in het ziekenhuis is geweest en daar zijn hand heeft laten des-infecteren. Hij heeft verschrikkelijke pijn gehad. Hij rilt nog van de gedachten. Er zijn foto's gemaakt om te kijken of hij niets had geraakt en om te zien of er geen metaal in achter is gebleven. Er zit een gat van bijna 1 cm in zijn hand, dus net niet door de hand heen. Meer details bespaar ik jullie, heb er namelijk zelf een volle buik van.

Zo is het echt! Want onze kleine meid is zo dapper in haar strijd buiten mijn buik dat het bijna eng is. De infectie heeft ze gelukkig goed doorstaan. Al was het een vervelende periode van veel bloedafnames en controles. Ook werd de borstvoeding weer even stil gelegd. Want het was allemaal even té veel. Maar inmiddels is ze de 1 kg voorbij. Een mijlpaal! Ze weegt vandaag 1186 gram. En krijgt inmiddels 15ml melk. Fijn. Nu hopen dat ze het blijft verdragen. Het is blijft elke dag reuze spannend.

Vandaag heb ik haar weer even mogen vasthouden....zalig. Echt zalig. Hoe raar het voor jullie ook moet klinken het voelt dan heel even of ze weer terug zit in mijn buik. Bij mij. Bij mama. Moeder en dochter. Het is eigenlijk nog zo onwezenlijk allemaal. Maar stilletjes aan wennen we er ook aan. En is elke keer als we bij haar zijn ontzettend bijzonder. Onze liefde voor haar is zo groot. We kunnen ook niet wachten om haar aan haar grote broer voor te stellen. Al is het voor Rezon nog niet te bevatten. Maar ik had zo graag een foto van hun samen willen hebben. Broer en zus. Onze zoon en onze dochter. Het koningspaar. Onze kinderen. Nu moeten we het ouderschap nog even delen met de vele lieve verpleegsters. Want zij doen hun werk perfect. En geven onze kleine ook heel veel liefde. Dat geeft een goed gevoel.

Afgelopen week hebben we, hopelijk voor de laatste keer, van de sneeuw genoten. Mammy heeft de laarsjes van Rezon meegenomen en vroeg ik zin had om een stukje te wandelen over de ouder spoorlijn van Ellezelles. Heel graag! En wat was het heerlijk. Hij vind het prachtig om te wandelen en mammy zoekt dan altijd even een stokje waar hij mee lopen kan. Regelmatig moeten we dan even stoppen omdat meneer druk iets aan het "tekenen" is in de sneeuw. Alle ijs-plassen worden even getest en dan banjert meneer er rustig overheen. Hij loopt altijd voor ons en we horen hem van alles brabbelen op zijn ondekkingstocht. De zon scheen ook en we waren helemaal voldaan van de wandeling. Thuis lekker een warme choco en toen viel hij in een diepe slaap. Veel té vroeg natuurlijk!! Maar hij trok het niet meer.

Hier nog wat leuke foto's van onze kids!

Rezon geniet van zijn frikandel. Jammie!


Eventjes zonder de toeters en bellen! Zo kunnen wij je goed zien.

Nou het gaat goed! Louna doet het prima zelfs. Ze mag steeds vaker onder een klokje slapen. Een glazen bolletje over haar heen waar verse en frisse lucht in wordt geblazen. Zodat ze zeker genoeg zuurstof heeft om van te ademen. Maar ze doet het dus echt helemaal zelf dan. Natuurlijk is dit voor enkele uren. Daarna gaat ze ook gewoon weer aan de CPAP. Dat vind ze helemaal niet leuk. Ze draait dan met haar koppie naar alle kanten om hem eruit te wringen. Helaas, ze moet wel. Wij hopen voor haar dat ze snel sterk genoeg is om zelf te ademen. Ze groeit niet echt heel veel in grammen. Maar dat komt omdat ze nog niet volledig alleen mijn borstvoeding krijgt. Toch verliest ze ook geen grammen. Ze zit inmiddels op 932 gr. Dat verandert per dag natuurlijk. Zij doet het dus echt wel goed. Het is echt spannend per dag hoe het met haar gaat. Ze krijgt al één week geen antibiotica meer en tot nu toe gaat dat ook goed. We zijn bang dat ze een infectie zal oplopen. Dat zou ik echt erg vinden.
Ze moet al zo knokken elke dag.

Maar ze is een flinke meid. Ze zal later als kind ook erg pittig worden. Van alle verhalen die we horen of lezen verteld iedereen ons dat kindjes die moesten vechten om in leven te blijven, later ook vechters zijn. Dus kindjes met een erg heftig karakter. Ze weten wat ze willen. We wachten dat allemaal gewoon af. Eerst maar eens een grote meid worden. Verder is haar gezicht nu erg veranderd. Ze wordt steeds meer een mensje. Dat was ze natuurlijk al wel. Maar de vormen gaan steeds meer lijken op een volgroeid babytje. Gisteren zagen we een groot verschil! Mooi is dat! Ik kan echt niet wachten tot het moment ik haar alle dagen kan vasthouden en in haar oortjes kan fluisteren hoe lief en mooi ik haar vind. Ze hoort er helemaal bij, maar is nog zo ver van ons vandaan. Laten we hopen dat alles goed mag blijven gaan.