Het is haar gelukt! Louna heeft nu 3 dagen zonder extra zuurstof gedaan. Ze drinkt goed van haar flesjes en mag af en toe best nog wat laten staan. Maar ze doet het! Ze heeft het geflikt. Ze ademt zelfstandig en houdt zichzelf in leven. Wat een eer. Wat een geweldig cadeau na deze maanden. Ik stond vanmiddag dan ook een aantal tranen weg te pinken. Zo trots dat ik ben. Misschien nog 3 weken en dan kan ze thuis komen. Wat heerlijk, wat fijn.

Rezon wil graag ook weer even bij Louna kijken. Hij zegt dat met weinig woorden, maar ik begreep hem direct. Vandaag ga ik met de Meter van Louna naar het ziekenhuis. En zo heb ik besloten dat we Rezon meenemen. We blijven dan niet lang en dat is precies mooi voor Rezon. Heeft hij zijn kleine zusje weer even gezien, die het wonderlijk goed doet. Ze is 2kg en begint al langzaam haar flesjes te drinken. Dapper. Ze heeft nog steeds wel wat zuurstof nodig. Maar ze mag best nog even op adem komen hoor. Normaal gesproken zou ik eind deze maand bevallen zijn van haar. Nu hebben we haar totale verandering mee kunnen maken. Gelukkig heeft deze zware gebeurtenis een goed eind. We genieten van haar. Ze is werkelijk prachtig. Nou Rezon bereidt zich voor. De koe, de geit en het varken moeten ook mee. En als het kan de trekker ook. Hij heeft er rode wangen van. Zo duidelijk dat hij er vol van is. Wat zullen we genieten.

Kinderen zijn geweldig....dit is weer zo'n mooi voorbeeld! Ik sta druk te verven in de kinderkamer en Rezon bengelt boven van onze slaapkamer naar hun kamertje. Plots hoor ik hem niet meer, maar net even iets té lang. Dan komt hij het hoekje om; " Kijk mama". SHIT. Staat hij daar met een dikke markerstift met zijn handen zwart! Ik sprint naar onze slaapkamer, gelukkig niets op de muren. Wel op ons dekbedovertrek. Verdorie. Maar daar kan ik nog net verdragen. Die muren zou je moeten oververven. Tuurlijk krijgt hij een zetje. Kunstenaar! Eenmaal aan tafel vraagt papa of hij nog iets stouts heeft gedaan?! Nee, ik ben niet stout geweest, papa is stout geweest. Zo mooi zegt hij dat. En dan wijzen wij hem even op zijn handje met dikke zwarte strepen. Ohh ja. Snel laat hij die hand onder de tafel glijden en zegt heel wijs. Nee hoor papa ik ben niet stout geweest. Je ziet toch niets?! Mag ik van tafel alsjeblieft???? We lagen in een deuk. Hij wist al zo snel die hand te verstoppen en net te doen alsof hij niets gedaan had en er dus ook niets te zien viel. En dan die grijns en die oogjes. Lekker ventje. Hij drinkt nog niet erg lang uit zijn beker, en zo lag er vanmiddag een plas met van dat plak drinken over de vloer tot in de keuken. Jammer dan, snel over zitten wrijven met een billendoekje. Maar overal plakt het nu. Met het klussen kun je soms niet alles tegelijk doen. En ik moest echt even iets strijken. Dus het plakt bij ons. Vervolgens verzamelt meneer tegenwoordig lege slakkenhuisjes. Je vindt ze bij ons overal!! Vandaag had hij er twee plat gelopen en heel mijn vloer lag onder de schelpen. Mmm...toch maar even snel stofzuigen dan. Van al die streken was hij bekaf. Meneer ligt heerlijk te snurken met zijn konijn en leeuw. Wat een genot!

Vandaag heb ik de zoveelste discussie over de gelige plastic korst van de kaas. De echte Gouda kaas. Op zijn frans spreken ze het als volgt uit. KOEDA. Ik probeer ze telkens te verbeteren maar ze zijn zo stug. En ergens hebben ze een beetje gelijk natuurlijk. De koe heeft er wel wat mee te maken. Vandaag heb ik mezelf weer even getrakteerd op een glaasje witte wijn. Er is er één die ik heel lekker vind. Dus dan zo eens een glaasje op een zaterdagavond, vind ik heerlijk. Dan hadden we net lekker kaas gekocht en dus heb ik blokjes voor mezelf gemaakt. Héérlijk. De honden krijgen de restjes van de kaas met het plastic. Ik zeg dus voor de zoveelste keer dat die korsten niet gegeten moeten worden. Jerome zegt voor de zoveelste keer dat het niet uitmaakt. Google biedt de oplossing. De korsten van zachte kazen kun je eten. Denk aan brie. Maar de korsten van de meeste Gouda en Edammer kazen beter van niet. Er zit niet alleen veel vet in, het is ook bewerkt met een goedje dat schimmels tegen houdt. Dus niet verstandig om het te eten. Anderzijds zit ik me net te bedenken dat het geen kwaad moet kunnen, anders zouden ze net als op de pakjes sigaretten er wel teksten op zetten zoals; Kaaskorsten zijn dodelijk voor je gezondheid.

Joepie! Rezon ging met ons (mij en zijn mammy)naar het circus. Het kind werd er 48 uur van te voren, door iedereen op voorbereid. De hele familie had het erover en hij snapte er nog geen bal van. Ik vond het leuk om weer eens naar het circus te gaan. Dat doe je alleen als je kind bent en later als je moeder bent. Maar ik herinner me ook vaag dat het in die tenten altijd zo koud is!! Dat ik er altijd uit kwam met ijs tenen. Toen hoorde ik dat het wel 1,5 uur duurde. Leuk maar Rezon blijft nog niet 1 minuut op dezelfde plaats zitten. En zo was het ook! Ik had koude tenen, Rezon liep wat rond voor ons. En hing eens over het bankje heen. Hij heeft even aandacht gehad voor de clown. Die was ook wel heel erg grappig! Het was een klein dorps circus maar ze hadden echt leuke acts! En voor alle leeftijden. De kinderen hebben zich allemaal vermaakt. Toch vraag ik me af hoe dit allemaal uit kan.....ze moeten de beesten voeren, de familie onderhouden en altijd maar reizen. Ze zetten zo'n mega tent op voor slechts 2 shows!! Je moet het echt wel héél graag willen hoor, bij een circus horen. En ook niet bang zijn! Blekkk dikke slangen en werken in de hoogte! Mij niet gezien. Ik heb er van genoten, Rezon vast ook. Het was weer een ervaring.

A tout a FLEUR ;)

Jerôme belt mij rond 12uur en vraagt hoe het hier gaat. Prima! Vervolgens hoor ik van hem dat hij een gat in zijn hand heeft. "WAT"...zeg ik nog. Maar het valt wel mee hoor schat. Ohh je bedoelt dus wat vel van je hand af. Mannen zijn immers ligt gevoelig. Maar om half 4 kwam Jérôme binnen gelopen. Zijn hand zat in een keurig verbandje. Blijkt dat meneer in het ziekenhuis is geweest en daar zijn hand heeft laten des-infecteren. Hij heeft verschrikkelijke pijn gehad. Hij rilt nog van de gedachten. Er zijn foto's gemaakt om te kijken of hij niets had geraakt en om te zien of er geen metaal in achter is gebleven. Er zit een gat van bijna 1 cm in zijn hand, dus net niet door de hand heen. Meer details bespaar ik jullie, heb er namelijk zelf een volle buik van.

Zo is het echt! Want onze kleine meid is zo dapper in haar strijd buiten mijn buik dat het bijna eng is. De infectie heeft ze gelukkig goed doorstaan. Al was het een vervelende periode van veel bloedafnames en controles. Ook werd de borstvoeding weer even stil gelegd. Want het was allemaal even té veel. Maar inmiddels is ze de 1 kg voorbij. Een mijlpaal! Ze weegt vandaag 1186 gram. En krijgt inmiddels 15ml melk. Fijn. Nu hopen dat ze het blijft verdragen. Het is blijft elke dag reuze spannend.

Vandaag heb ik haar weer even mogen vasthouden....zalig. Echt zalig. Hoe raar het voor jullie ook moet klinken het voelt dan heel even of ze weer terug zit in mijn buik. Bij mij. Bij mama. Moeder en dochter. Het is eigenlijk nog zo onwezenlijk allemaal. Maar stilletjes aan wennen we er ook aan. En is elke keer als we bij haar zijn ontzettend bijzonder. Onze liefde voor haar is zo groot. We kunnen ook niet wachten om haar aan haar grote broer voor te stellen. Al is het voor Rezon nog niet te bevatten. Maar ik had zo graag een foto van hun samen willen hebben. Broer en zus. Onze zoon en onze dochter. Het koningspaar. Onze kinderen. Nu moeten we het ouderschap nog even delen met de vele lieve verpleegsters. Want zij doen hun werk perfect. En geven onze kleine ook heel veel liefde. Dat geeft een goed gevoel.

Afgelopen week hebben we, hopelijk voor de laatste keer, van de sneeuw genoten. Mammy heeft de laarsjes van Rezon meegenomen en vroeg ik zin had om een stukje te wandelen over de ouder spoorlijn van Ellezelles. Heel graag! En wat was het heerlijk. Hij vind het prachtig om te wandelen en mammy zoekt dan altijd even een stokje waar hij mee lopen kan. Regelmatig moeten we dan even stoppen omdat meneer druk iets aan het "tekenen" is in de sneeuw. Alle ijs-plassen worden even getest en dan banjert meneer er rustig overheen. Hij loopt altijd voor ons en we horen hem van alles brabbelen op zijn ondekkingstocht. De zon scheen ook en we waren helemaal voldaan van de wandeling. Thuis lekker een warme choco en toen viel hij in een diepe slaap. Veel té vroeg natuurlijk!! Maar hij trok het niet meer.

Hier nog wat leuke foto's van onze kids!